LVB.net

Roger Van Braekel 1930-2010

Luc Van Braekel — Wed, 28 Jul 2010 03:12:00 PDT

Op 10 juli jongstleden, even na 15 uur, vond een jongeman een fietser die blijkbaar bewusteloos in een sloot lag in de Egaalstraat in Wortegem. De fietser zat nog op zijn koersfiets, ademde niet meer en had een hartstilstand. De jongeman verwittigde de hulpdiensten. Zijn vader, die kort daarna ook ter plaatse was, paste hartmassage toe. De hulpdiensten konden de fietser reanimeren. In het ziekenhuis bleek dat hij twee gebroken nekwervels had en in een diepe coma lag. Tijdens onderzoeken in de uren en dagen daarna bleek dat de hersenen onherstelbare schade opgelopen hadden door het zuurstofgebrek, en dat de patiënt hersendood was. In de avond van 12 juli overleed hij.

Mijn vader zou vandaag tachtig jaar geworden zijn. Een fietstocht in de verzengende hitte van 10 juli (28 graden in de schaduw) is hem fataal geworden. Wellicht is hij onwel geworden, op een T-kruising rechtdoor gereden, in de sloot beland, en heeft hij door de schok zijn nek gebroken. Mijn moeder, mijn twee zussen, zijn vijf kleinkinderen en ikzelf troosten ons met de gedachte dat hij niet geleden heeft, niet afgetakeld is, en heengegaan is tijdens één van zijn favoriete activiteiten, fietsen in de natuur. Ik waardeer ook de beslissing van mijn ouders om een overlijden zo eenvoudig mogelijk af te wikkelen: geen opbaring, geen ceremonieel, geen show, geen doodbrieven of doodprentjes, geen publieke uitvaartplechtigheid, maar een eenvoudige crematie, een herdenking in intieme kring, en een aankondiging in de krant.

Plaats van het ongeval, met aanduiding van de rijrichting.

Naast fietsen had mijn vader nog enkele andere passies. Reizen, voornamelijk naar Duitsland en Frankrijk, om er te wandelen in de bossen en de bergen, reizen die hij ook minutieus voorbereidde. Tijdens een maaltijd genieten van de zelfgekweekte groenten. Dagelijks de krant lezen. Hij was geïnteresseerd in wat er in de wereld gebeurde, tegen het gewone en alledaagse in, onwrikbaar langs de lijn van het logische denken naar de waarheid toe. De voorgaande zin komt letterlijk uit het doodsprentje van mijn grootvader Gerard Van Braekel, maar is evenzeer op mijn vader van toepassing.

Over zijn beroep vertelde mijn vader niet zo veel. Wat ik me wel nog herinner is dat hij in de jaren '60, als enige gynaecoloog in Waregem toen, meerdere keren per week 's nachts moest opstaan voor een bevalling. In een tijdperk zonder GSM moest hij altijd bereikbaar zijn, of afspreken met een vervanger die vaak tientallen kilometers verderop woonde, wat niet altijd eenvoudig was. Sinds hij op pensioen was deed hij het rustiger aan, maar hij bleef wel nog in zijn dokterspraktijk thuis de bestaande patiëntes die dit wensten verder opvolgen. Ik was bijzonder getroffen door wat een vroedvrouw mij schreef nadat ze zijn overlijden had vernomen:

Wat een triestig nieuws. Het is al een tijdje geleden dat ik hem nog gezien had maar ik houd de beste herinneringen aan hem. Zoals je weet heb ik tien jaar met hem gewerkt, we hebben samen heel veel bevallingen gedaan. Hij was een zeer toegewijde gynaecoloog in mijn ogen, hij schreef alles op, in klein geschrift gekrabbeld op zijn dossiers. Hij deed een mooie, rustige verloskunde. Hij kon heel goed stuitbevallingen doen, waaronder die van mijn oudste dochter. Ik had dan ook het volste vertrouwen in hem, nu zou er zeker een keizersnede van gekomen zijn. (...)

Als je hem beter kende kon hij heel grappig zijn, hij onthield alles en kon je op onverwachte momenten een 'stekje' geven. En alles stond in zijn blaadjes, echt alles - verdenken we hem - want zo dikwijls heb ik mensen zien verschieten: dokter, weet jij dat nog? Ook grapjes of anekdotes tussen hem en de patiëntes... Het was dikwijls toch een bevalling met een lach hier en daar. Alleen 's avonds of 's nachts zei hij niet veel, met het hoofd naar beneden zat hij te wachten, soms knikkebollend.(...)

Hij was vooral zéér eenvoudig, met zijn fiets en wandelend naar huis elke middag. Vaste rituelen daar was hij aan gehecht. (...) Het is een 'tijdperk' wat voorbij is, hij was een voorbeeld van eenvoud, bijna té, maar ik draag hem een zeer warm hart toe, ik heb er veel aan gehad.

Omdat veel lezers van deze blog in politiek geïnteresseerd zijn, wil ik toch nog iets kwijt over mijn vader en de politiek. Van mijn vader heb ik de vaardigheid van het rationeel en rechtlijnig denken meegekregen, van mijn moeder de kunst om die rechtlijnigheid af en toe te relativeren. Dat ik mij begin jaren '90 politiek engageerde, dat kon mijn vader moeilijk begrijpen. "Wat heb jij te zoeken tussen die totentrekkers, die profiteurs, die mensen met twee gezichten?" Toen ik hem uitlegde dat het nu net de bedoeling was om op een zuivere manier aan politiek te doen, voorspelde hij me dat ik nog ferm ontgoocheld zou worden. Hij kreeg uiteraard gelijk. Kort nadat ik in 2000 mijn ontslag had ingediend als plaatselijk partijvoorzitter, zei - intussen ook al wijlen - Pierre Lano hem: "hoe is het toch mogelijk dat zo'n intelligente kerel als jouw zoon zo weinig bereid is tot compromissen?" Lano bedoelde het niet als compliment, maar voor mijn vader kon dat geen mooier compliment zijn.

Eén van zijn kleinkinderen heeft een beetje as van mijn vader laten verwerken in een sieraad. Zelf beoefen ik een modernere vorm van necrofetisjisme: enkele maanden geleden heb ik het DNA van mijn vader laten sequencen bij 23andme. Gevolg: ook na zijn dood zullen er nog elke maand neven en nichten in de vijfde tot tiende graad ontdekt worden onder de tienduizenden klanten van 23andme.

Maar bovenal leeft mijn vader verder in de herinneringen van zijn familie, van zijn collega's en vrienden, en van de duizenden moeders, vaders en kinderen van wie hij de bevalling deed.

Waarom ik voor N-VA stemde

Luc Van Braekel — Sun, 13 Jun 2010 08:30:00 PDT

De aanleiding voor deze verkiezingen was communautair, de inzet is communautair, dus is mijn stem ook communautair geworden.

Ik hoor het u al denken: hoe is het mogelijk dat LVB, als voorstander is van minimale staatstussenkomst, van maximale vrijheid en vrije markt, die het zelfbeschikkingsrecht van het individu hoger acht dan de belangen van het "volk", kortom die principes aanhangt die in de volksmond "liberaal" worden genoemd, nu voor een partij stemt die als nationalistisch kan beschouwd worden? Een goede vraag die een uitgebreid antwoord verdient.

NOORD-ZUID KLOOF
Eerst en vooral: de belangrijkste uitdagingen in de komende jaren worden mijns inziens economisch en financieel. Onze sociale zekerheid en ons pensioenstelsel stevenen af op een implosie. De staatsfinanciën zullen gesaneerd moeten worden en dat zal elke burger bij wijze van spreken een arm of een been kosten. Maar het verschil tussen de Vlaamse consensus over 22 miljard besparingen en de 5 tot 7 miljard meeruitgaven waar Di Rupo van droomt, is een symptoom van de fundamenteel uiteenlopende visie tussen het noorden en het zuiden van het land.
Bovendien hebben de Franstaligen drie jaar lang een staatshervorming afgeblokt en een oplossing voor BHV steeds voor zich uitgeschoven. Deze verkiezingen worden daardoor georganiseerd op een manier die in strijd is met de grondwet, maar blijkbaar is dat geen issue in een land als België. Zij die het hardst roepen dat ze van dit land houden, en dan denk ik bijvoorbeeld aan Joëlle Milquet met haar campagneslogan "L'Union Fait La Force", drijven door hun gedrag en door hun houding de twee grote gemeenschappen in dit land verder uit elkaar.

WAT GAAN ZE TOEGEVEN?
Alle Vlaamse partijen zijn voorstander van een staatshervorming, maar de hamvraag blijft: wat gaan ze toegeven? De realiteit is dat onderhandelingen tussen Vlamingen en Franstaligen al jaren geen constructieve brainstorm meer zijn noch een gezamenlijke zoektocht naar oplossingen, maar een koude oorlog, een loopgravenstelling waarbij psychologische oorlogsvoering de norm is. De Franstalige politici bedienen zich van totaal andere onderhandelingstechnieken dan de Vlamingen, en de vraag stelt zich meer en meer of de Vlaamse politici zich daar wel bewust van zijn. De eisen van Milquet en Maingain treed je niet tegemoet met een slap "we gaan onderhandelen", zoals ik bij Open Vld en CD&V hoor, maar met een ferme en besliste houding waarop de blufpoker van de andere kant geen vat heeft. Die houding zie ik wel bij N-VA. Ik droom niet van een onafhankelijk Vlaanderen, ik geloof niet in de slogan "Vlaming zijn om Europeër te worden", ik wil gewoon dat Vlaamse politici handelen als de vertegenwoordigers van de Vlaamse meerderheid in België, die zich mentaal en politiek niet laten minoriseren, afdreigen of belachelijk maken door de Franstalige partijen. Alleen N-VA kan mij op dat vlak overtuigen.

DE KIEZER IS HET PROBLEEM, VINDT THOMAS LEYSEN
De kiezer heeft weinig impact op het beleid. Het is best mogelijk dat er een regering komt waar de winnaar geen deel van uitmaakt, en de verliezers wel. Zo werkt ons kiessysteem, en alleen een kiesstelsel zoals in de VS of Groot-Brittannië levert duidelijke meerderheden op die een echte ommekeer in het beleid kunnen realiseren. Een stem heeft vandaag dus veeleer een signaalfunctie dan een reële sturing van het beleid. Met mijn N-VA stem geef ik aan de Franstaligen het signaal: uw houding is nefast, daarom stem ik voor de partij waar u het meest schrik van heeft, die door u het meest gedemoniseerd wordt.

Ik las het opiniestuk van Thomas Leysen, voorzitter van de raad van bestuur van Corelio, waarin hij de Vlaamse kiezer inpepert: stemmen voor N-VA is stemmen voor het einde van België. Voor hem ligt het probleem blijkbaar niet bij de houding van de Franstalige partijen, maar bij de stem van de Vlaamse kiezer. Ik antwoordde in de commentaren bij zijn stuk: "Het probleem ligt niet bij het stemgedrag van de Vlaamse kiezer, het probleem ligt bij de onwil van de Franstalige partijen om de staat te hervormen. Drie jaar lang hebben ze dat tegengehouden. Nu beweren ze dat ze het na de verkiezingen wel willen. De enige reden waarom ze dat zeggen, is de angst voor een N-VA overwinning en voor separatisme. Een stem voor een V-partij is de enige hefboom die de Vlaamse kiezer nog heeft om de Franstaligen tot enige toegeeflijkheid te dwingen. De andere partijen zijn op dat vlak ongeloofwaardig geworden. Drie jaar goede wil hebben niets bereikt. Nu rest alleen nog de weg van de psychologische oorlogsvoering. Thomas Leysen geeft zich al bij voorbaat gewonnen. Ga daarmee naar den oorlog."

FALEND PERSONEELSBELEID BIJ LDD
In normale omstandigheden zou ik voor een liberale partij als Open Vld of Lijst Dedecker stemmen. Op papier stemt het partijprogramma van Lijst Dedecker het meest overeen met mijn standpunten. Het falende human resources beleid van die partij, waar voorzitter Dedecker dictatorialer optreedt tegen dissidenten dan hij ooit zelf bij VLD werd bejegend, ondermijnt echter haar geloofwaardigheid. Waar die partij in 2007 nog in een "alles is nieuw" hype baadde, wordt haar Eddy Wally-gehalte nu stilaan genant. Jean-Marie Dedecker kan nog steeds de problemen treffend onder woorden brengen, maar zijn partij wekt niet de indruk dat zij kan wegen op het beleid, noch dat een verkiezingsoverwinning als signaalfunctie kan fungeren.

VLD: TOO LITTLE, TOO EARLY
Open Vld lijkt met de nieuwe voorzitter Alexander De Croo terug op de goede weg, maar één zwaluw maakt nog geen zomer. Een blik op de lijsttrekker voor Oost-Vlaanderen en op de uitspraken die hij de voorbije jaren deed, spreekt boekdelen. Bovendien is het mede de schuld van Guy Verhofstadt dat er drie jaar lang geen staatshervorming kwam. De enige hefboom die Yves Leterme had om zijn staatshervorming te realiseren, de houding "geen regeriing zonder staatshervorming", werd geneutraliseerd toen Verhofstadt eind 2007 toch een noodregering vormde. Van de kleine staatshervorming die hij toen had onderhandeld, de zogenaamde "borrelnootjes", is vandaag niets terechtgekomen. Ook voor de nabije toekomst geldt dat strategieën als "geen regering zonder oplossing voor BHV" of "geen regering zonder staatshervorming" maar werkt als alle partijen aan hetzelfde zeel trekken. En toen Alexander De Croo de stekker uit de regering-Leterme trok, heeft hij het wel zo onhandig gedaan dat een eenzijdige stemming in het parlement over de splitsing BHV niet meer mogelijk was. Een eenzijdige stemming die dan wel niet de finale oplossing was geweest, maar toch had kunnen dienen als schoktherapie, als signaal, als schot voor de boeg.

VB: VAN VERVOLGDE NAAR VERVOLGER, VAN UNDERDOG NAAR ONDERDRUKKER
De veroordeling van het Vlaams Blok wegens racistische publicaties heeft die partij in 2004 veel goodwill opgeleverd en voor een electoraal succes gezorgd. Een politieke partij gerechtelijk laten veroordelen omwille van de inhoud van haar gedachtengoed, dat doet men niet in een democratie, dat verwacht je eerder van ondemocratische regimes als Birma of China, dat druist in tegen het rechtvaardigheidsgevoel van de burger. Het Vlaams Blok kon zich daardoor als kampioen van de vrije meningsuiting profileren. Vandaag is er van dat imago niets overeind gebleven, want de partij bestrijdt nu zelf actief de vrije meningsuiting. Filip Dewinter pleit voor het censureren van moslimradicalisme, het bestraffen van antisemitische beledigingen, het verbieden van satellietschotels, en hij laat rappers die zijn dood voorspelden veroordelen.

HET BOCHTENWERK VAN DE KIEZER
In een reactie op Facebook schrijft Koen Godderis over mijn "bochtenwerk": van VLD naar LDD naar N-VA. Ik antwoordde hem: "Als de kiezer geen bochten zou maken, dan kan men beter de verkiezingen afschaffen en dezelfde uitslag nemen als vorige keer. De bochten van de kiezer vormen dus de essentie van de democratie. Ik ben geen mandataris, geen militant, geen partijlid. Ik maak mijn bocht dus louter als kiezer." De uitslag van deze verkiezingen zal voor een klein stukje de verdienste zijn van het talent van Bart De Wever, en voor een groot stuk de verdienste van het contraproductieve gestuntel van zowat alle andere partijen, Vlaamse én Franstalige.

NOS verlegt de taalgrens

Luc Van Braekel — Fri, 23 Apr 2010 12:49:39 PDT

Gisteren toonde het NOS-journaal een kaart van Belgi� waarop de taalgrens wel heel rare kronkels maakt. De hele provincie West-Vlaanderen is blijkbaar bij Walloni� gevoegd, en van het Brussels gewest is er geen spoor te zien.

Robo-ethiek (1)

Luc Van Braekel — Fri, 23 Apr 2010 01:05:39 PDT

Zondag om 14u30 debatteer ik in Technopolis met VUB-professor Bram Vanderborght over robo-ethiek. Ik werd hiertoe uitgenodigd omdat ik in augustus 2009 op Facebook enige kritiek formuleerde op twee opiniestukken die Vanderborght samen met Philippe De Backer publiceerde in De Morgen. Bij nader inzien heb ik die kritiek toen enkel op Facebook gepubliceerd, en niet op mijn blog. Daarom publiceer ik hier alsnog mijn kritisch stukje dat op 1 augustus 2009 op Facebook verscheen. In een vervolgstuk zal ik enkele ideeën hieromtrent nader uitwerken.

In De Morgen van 6 juni jongstleden schreven Philippe De Backer en Bram Vanderborght een interessant artikel over robo-ethiek. Mijn handen jeukten al enkele weken om hier een repliek op te schrijven, en ik maak dan ook van de vakantieluwte gebruik om enkele bedenkingen te spuien.

De column vertrekt vanuit anekdotische situaties: een film over een oorlog tussen robots en mensen, gehandicapten met robotische prothesen die verbonden zijn met hun zenuwstelsel, en een professor die een chip liet inplanten in zijn arm.

Vanuit die anekdotische opsomming concluderen de auteurs dat er nood is aan een robo-ethiek. Het opiniestuk stelt enigszins teleur, omdat het niet aangeeft hoe die robo-ethiek er dan wel zou moeten uitzien. In het artikel ontbreekt daartoe een aanzet. Misschien moeten we die tussen de regels lezen, want daar ontwaar ik een ondertoon die mij verontrust.

Als de auteurs het over Kevin Warwick hebben die een chip in zijn arm liet inplanten, is hun reactie dat "door dit toe te laten" de kloof groter wordt tussen wie zich dit kan veroorloven en wie niet. Ten eerste wekt dit de indruk dat de auteurs vinden dat wat niet uitdrukkelijk toegelaten is, verboden blijft. Terwijl de werkelijkheid is dat alles wat niet uitdrukkelijk verboden is, toegelaten is. Minstens één van de auteurs staat bekend als liberaal mandataris, en van zo iemand zouden we toch een houding mogen verwachten die vertrekt van het primaat van het zelfbeschikkingsrecht van de mens. Het laten inplanten van een chip lijkt mij te situeren binnen dit zelfbeschikkingsrecht, maar volgens de auteurs zou de stunt van Warwick in België waarschijnlijk repressief beteugeld moeten worden zolang er geen wetgeving bestaat die dit expliciet reguleert.

Ten tweede kan de angst om een kloof tussen have's en have-nots te creëren, elke vorm van vooruitgang tegenhouden of vertragen. Elke technologie die een hefboomeffect vormt voor de menselijke mogelijkheden, kan de natuurlijke ongelijkheid inzake capaciteiten zowel versterken als uitvlakken. De twee fundamentele maatschappijvisies die daarin vaak tegenover elkaar komen te staan, zijn enerzijds het zelfbeschikkingsrecht van de mens en anderzijds de voorrang van de gemeenschap op het individu. Het bedroeft mij dan ook dat liberalen als De Backer (in dit geval) en Vankrunkelsven (in vele andere kwesties) egalitarisme belangrijker lijken te vinden dan het zelfbeschikkingsrecht.

Om de hele kwestie wat gestructureerder aan te pakken zou ik onderscheid maken tussen twee soorten robotica:

1) Robots die een uitbreiding vormen van het menselijke actievermogen. De verantwoordelijkheid voor de handelingen van deze robots ligt bij de mensen die de instructies geven. Als een onbemande Predator een Hellfire-raket afvuurt op een terroristenkamp in Pakistan, dan is dat robotvliegtuigje slechts een elektromechanische extensie van de militair die in een kantoorruimte aan de andere kant van de planeet de videosignalen bekijkt en op de knop om te vuren drukt. Tussen de vuursteen van de holbewoners en het gesofisticeerde onbemande vliegtuig is er fundamenteel geen verschil. Er is voor dergelijke toepassingen dan ook geen sprake van een nieuw paradigma noch nood aan een bijzondere nieuwe ethiek.

2) Een heel andere kwestie wordt het wanneer robots uitgerust worden met kunstmatige intelligentie die hen in staat stelt om autonoom beslissingen te nemen en handelingen te stellen. De Australische onderzoeker Hugo de Garis, die een tijdlang mijn collega-assistent was aan de K.U.Leuven, voorziet nog deze eeuw een oorlog tussen robots en mensen. Hij meent dat de mens de evolutie van hogere levensvormen, waartoe hij super-intelligente robots rekent, niet in de weg mag staan. Een standpunt waar ik het niet mee eens ben: het overleven van de menselijke soort lijkt mij één van de belangrijkste doelstellingen te zijn waar een ethisch stelsel oog voor moet hebben.

Robo-ethiek mag mijns inziens geen middel zijn om verantwoordelijkheden of aansprakelijkheden af te schuiven van mensen naar machines, zolang de mens nog "de vinger aan de trekker" of "de zenuw aan de chip" houdt. Robo-ethiek wordt wel noodzakelijk wanneer robots autonome actoren worden.

Om de discussie wat concreter te maken, formuleer ik tot slot nog enkele vragen waarop ik ook niet onmiddellijk een antwoord kan geven:

1) Als een autonoom handelende robot plichten en verantwoordelijkheden heeft en zich aan bepaalde verbodsbepalingen moet houden, heeft hij dan ook bepaalde rechten?

2) Dient er steeds een mens de burgerrechtelijke aansprakelijkheid en de juridische verantwoordelijkheid op te nemen voor de handelingen van robots, zoals de ouders juridisch aansprakelijk zijn voor de handelingen van minderjarige kinderen? Zo ja, zijn robots zonder "verantwoordelijke mens" dan vogelvrije robots waarop naar believen jacht kan worden gemaakt?

Ik las ook het eerdere opiniestuk van Vanderborght en De Backer, waarin zij het specifiek hebben over een nood aan ethiek voor militaire robots. Een specifieke repliek op dat artikel zou mij nu te ver voeren, maar eeuwen geleden zal er ook wel iemand geweest zijn die bij de overgang van zwaarden naar vuurwapens pleitte voor een "ethiek voor vuurwapens".

Vulkanische aswolk

Luc Van Braekel — Sun, 18 Apr 2010 09:52:00 PDT

De uitbarsting van de Eyjafjallajökull, de verspreiding van de aswolk over een deel van Europa, en de sluiting van het luchtruim, leveren een aantal interessante weblinks op.

RadarVirtuel.com, 15 april 2010

De toestand van het vliegverkeer boven Europa kan gevolgd worden op www.radarvirtuel.com en www.flightradar24.com. De posities van de vliegtuigen op deze kaarten zijn afkomstig van amateurs die met ontvangstapparatuur de ADS-B radiosignalen oppikken die door vliegtuigen worden uitgezonden.

De NASA maakt dagelijks twee opnames van o.a. IJsland en van onze contreien, in het kader van een programma dat bedoeld is om snel bosbranden te kunnen opsporen. Deze opname van de rookpluim, gefotografeerd vanop een positie bijna recht erboven, dateert van gisteren 17 april.

De aswolk zelf valt alleen op tegenover een achtergrond van witte wolken of het blauwe zeeoppervlak, zoals op de volgende twee opnames van 16 april te zien is in de vorm van een vuilbruine sliert van Kent via Zeeland tot diep in Centraal-Europa:

In Groot-Brittannië maakt de Met Office dagelijks nieuwe voorspellingen over de positie van de aswolk. Ook het KMI publiceert voorspellingen en foto's van de aswolk.

Er valt ook te volgen waar er al as neergekomen is op de grond.

In 1982 vloog een Boeing 747 van British Airlines door een vulkanische aswolk in de buurt van Java, Indonesië. De vier motoren vielen uit, maar de piloten konden een veilige noodlanding maken. Onderhoudstechnici hadden weken nodig om de schade aan de "vliegende asbak" te herstellen. National Geographic maakte er in de serie "Air Crash Investigations" een documentaire over.

In 1784 schreef de Amerikaanse wetenschapper, politicus en diplomaat Benjamin Franklin over een droge mist die de hele zomer over grote delen van Europa en Noord-Amerika bleef hangen en een strenge winter veroorzaakte. Hij twijfelde of die mist afkomstig was van een meteoor of komeet, of van een IJslandse vulkaan. Achteraf bleek het om een uitbarsting van de IJslandse spleetvulkaan Laki te gaan, die acht maanden duurde en die duizenden doden veroorzaakte in IJsland en op de Britse Eilanden. Lees de originele tekst van Benjamin Franklin of mijn Nederlandse vertaling.

Benjamin Franklin als Amerikaans ambassadeur in Parijs.

Foto's en video's van de vulkaanuitbarsting vind je op Flickr, Youtube en Vimeo. Recente nieuwsberichten vallen makkelijk te volgen via nieuws.be en Google News.

Het vliegverbod zorgt niet alleen voor minder CO2-uitstoot, maar het klimaateffect van vulkaanuitbarstingen kan zowel resulteren in een opwarming (via de uitstoot van broeikasgassen) als in een afkoeling (via de absorbtie van zonlicht door de aswolk). In de praktijk werd meestal een afkoeling waargenomen. Intussen is er al een waarschuwing dat een opwarming van de aarde het risico op vulkaanuitbarstingen zou kunnen verhogen.

Gogo Inflight + GPS + Google Latitude = cool

Luc Van Braekel — Tue, 13 Apr 2010 01:07:49 PDT

Op 17 maart nam ik in de VS een binnenlandse vlucht (AA718, Boeing MD-80) van Dallas naar New York. In het vliegtuig was er wifi-internettoegang via Gogo Inflight Internet. Mijn GSM-toestel, een Google Nexus One, heeft GPS-ontvangst en wifi, en de Google Maps-software met Google Latitude. Latitude is een protocol van Google waarmee je je locatie kan delen met andere, vooraf uitgekozen mensen. Verder had ik mijn Google Latitude zo geconfigureerd dat de historiek van mijn locatie wordt bijgehouden, zodat ik later kan nakijken waar ik wanneer was.

Het samenspel van al die componenten gaf dit resultaat: het vluchtpad weergegeven op een kaart. Ik kreeg de internetverbinding pas aan de praat voorbij Atlanta, waardoor het eerste stuk van de vlucht niet zichtbaar is.

De internetconnectiviteit van Gogo Inflight werkt niet via satelliet, maar via zendontvangers op de grond waarmee het vliegtuig contact houdt zodra het zich op kruishoogte bevindt.

Foto van de Nexus One tijdens een andere vlucht, boven de Atlantische Oceaan.

Inkomsten uit bloggen (3)

Luc Van Braekel — Tue, 02 Feb 2010 02:23:59 PST

Naar jaarlijkse gewoonte maak ik bekend hoeveel mijn blog opbracht aan inkomsten uit reclame en commissievergoedingen.

De inkomsten in 2009 lagen beduidend onder het niveau van die in 2008. Enkele factoren die meespelen:

De financiële en economisch crisis noopt bedrijven ertoe om eerst en vooral in hun reclamebudgetten te snoeien.
Vorig jaar heb ik in een commentaar mijn lezers op het hart gedrukt om alleen maar op Adsense-advertenties te klikken als ze werkelijk geïnteresseerd zijn in de inhoud van de advertentie. Elke doorklik uit sympathie met deze blogger is een vorm van diefstal ten aanzien van de adverteerder, die immers betaalt voor geïnteresseerde bezoekers en voor niets anders. Een pay-per-click-systeem kan maar duurzaam in stand worden gehouden als er geen oneigenlijk gebruik van wordt gemaakt.
Wegens verwaarloosbare opbrengst heb ik eind februari 2009 de Tradedoubler-banners weggelaten die tussen de commentaren en het reactieformulier stonden.

De trafiek is niet gedaald, zoals blijkt uit deze grafiek die de evolutie weergeeft van het aantal pageviews per jaar sinds de start van mijn blog:

In 2008, het jaar met de hoogste inkomsten, vertoonde het aantal pagina-opvragingen zelfs een licht dipje.

Of ik in 2009 minder geblogd heb, vraagt iemand op Twitter. Minder eigen inhoud, iets meer citaten, zoals uit onderstaande tabel blijkt. Maar ik denk niet dat dit een invloed heeft op de inkomsten.

Help Ha�ti, maar hoe?

Luc Van Braekel — Sat, 30 Jan 2010 08:03:02 PST

Op 12 januari werd Ha�ti getroffen door een krachtige aardbeving die minstens 100.000 dodelijke slachtoffers maakte. Hoe kunt u de hulpverlening aan Haïti het best financieel steunen?
De overheid en de media sporen ons aan om geld te storten op rekeningnummer 12-12 van de actie "Haïti Lavi" ('Lavi' is creools voor "het leven"). Daarachter zit een consortium van Caritas International, Dokters van de Wereld, Handicap International, Oxfam Solidariteit en Unicef België.

Oxfam-Solidariteit is een organisatie met een duidelijke politiek-ideologische boodschap, die echter niet overeenstemt met mijn analyse. Hun boodschap is dat de armoede in de Derde Wereld de schuld is van het kapitalisme, het neoliberalisme, de vrijhandel, het IMF en de Wereldbank. Voor ramppreventie ziet Oxfam heil in het Cubaanse model.

Mijn analyse gaat daar lijnrecht tegen in: die landen die zich in de voorbije 55 jaar konden transformeren van ontwikkelingslanden naar industrieland, zijn daarin geslaagd dankzij het kapitalisme, de vrijhandel, het IMF en de Wereldbank. Organisaties als Oxfam, Broederlijk Delen en 11.11.11 vinden verder dat één van de manieren om armoede te bestrijden, het oprichten van vakbonden is. Verder vinden ze de Verenigde Staten en Israël de grote boosdoeners van de wereld. Als u al deze standpunten deelt, dan kunt u hier stoppen met lezen en uw bezittingen geheel of gedeeltelijk wegschenken aan Oxfam, Broederlijk Delen en 11.11.11.

Gelooft u daarentegen in de positieve kracht van vrijhandel, kapitalistische investeringen, de constructieve rol van multinationals in de economische ontwikkeling, en de positieve invloed van IMF en Wereldbank op vrijhandel, en staat u positief tegenover de geostrategische rol van de Verenigde Staten en van Isra�l, dan moet u op zoek gaan naar alternatieven. Want Haïti verdient noodhulp, niet alleen van regeringen maar ook van burgers. Hier alvast enkele tips.

Het Rode Kruis Vlaanderen, rekeningnummer 000-0006566-67 met vermelding "aardbeving Haïti". In België fiscaal aftrekbaar vanaf 30 euro. Het Rode Kruis stelt zich politiek neutraal op en neemt geen ideologische standpunten in.

Pater-scheutist Jan Hoet is actief in Haïti met jeugdopvangtehuis Mamosa, dat door de aardbeving helemaal werd vernield (video). Je gift kan je overmaken op rekeningnummer 000-0901974-68 van SOS-Scheut met vermelding "voor project 02.509.008 / F.J.-P.S. / Hoet Jan / Delmas-Ha". In België fiscaal aftrekbaar vanaf 30 euro.

Adra Belgium, een protestantse organisatie voor ontwikkelingshulp, opgericht door de Kerk van de Zevende-dags Adventisten. Rekeningnummer 310-1048000-01 met vermelding "Rampenfonds Haiti". In België fiscaal aftrekbaar vanaf 30 euro.

De Israëlische hulporganisatie IsraAID is sterk actief in Haïti. Vanuit België kunt u giften overmaken aan B'nai B'rith Brussel (210-0267175-89) of B'nai B'rith Europa (732-0074891-58). Giften met vermelding "Haiti" worden doorgestort aan IsraAID. Niet fiscaal aftrekbaar.

De Amerikaanse humanitaire organisatie Ears To Our World verspreidt zelf-aangedreven radiotoestellen in Haïti. Eén gift van 30 dollar volstaat om twee radiotoestellen te financieren. Omdat informatieverspreiding uiterst belangrijk is bij rampen, is radio momenteel een zeer belangrijk medium in Haïti . Betaling kan online met Paypal of kredietkaart. Niet fiscaal aftrekbaar.

Het Clinton Bush Haiti Fund, dat de Amerikaanse fondsenwerving voor Haïti coördineert. Online giften mogelijk met kredietkaart vanaf 25 dollar. In de VS fiscaal aftrekbaar.

Google Docs met gaatjes

Luc Van Braekel — Mon, 18 Jan 2010 10:07:00 PST

Wie op het web surft terwijl hij ingelogd is in zijn Gmail-account, is vatbaar voor email address harvesting, het oogsten van zijn Gmail-adres. Voor alle duidelijkheid: niet de inhoud van de e-mails komt daarbij in het gedrang. Wel het gmail-adres zelf, dat niet iedereen zomaar publiek wil maken. Door Arvind Narayanan en Pascal Van Hecke werd de techniek beschreven en uitgetest. Het gaat zo: op een website wordt een iframe [voorbeeld] geplaatst dat verwijst naar een Google Spreadsheet dat voor iedereen toegankelijk gemaakt is. De eigenaar van de website, tevens eigenaar van het Google Spreadsheet, kan vervolgens in real time de gmail-adressen van de bezoekers van de site in zijn Google Docs interface zien verschijnen.

Is dit een makkelijke manier voor spammers om snel massa's email-adressen te verzamelen? Niet echt, want de adressen verdwijnen na een aantal minuten, en worden nergens permanent opgeslagen. Ze zijn ook niet zomaar te capteren door een script. Er wordt dus alleen een lijst getoond van gmail-adressen van de mensen die op dat ogenblik (al dan niet via de iframe) het document hebben geopend.

Ik probeerde deze techniek vorige week eventjes uit op mijn blog, om mij ervan te vergewissen dat de truc werkte. Niet alleen kreeg ik enkele gmail-adressen te zien van bezoekers van mijn blog, ik kreeg ook een indicatie van het aantal bezoekers dat niet ingelogd was in Gmail, onder de vorm van gekleurde blokjes zonder naam ernaast.

Mijn experiment duurde slechts een uur of twee, maar in de dagen daarna gebeurde er iets vreemds. Ik kreeg emails van mensen die een Google Spreadsheet van mij tussen hun Google Docs hadden gevonden, en die mij vroegen hoe dat daar terechtgekomen was. Alle mensen die tijdens mijn experiment mijn blog hadden bezocht en die tegelijk ingelogd waren geweest in hun Google account, hadden in hun lijst van Google Docs een nieuw Google Spreadsheet toegevoegd gekregen. Ik had, zonder dat ze het op dat moment beseften, een koekoeksei gelegd in hun Google Docs. En in dat spreadsheet kon niet alleen iedereen lezen, maar ook schrijven. En zo ontspon zich spontaan een dialoog:

Die dialoog ontdekte ik pas vandaag. Het is geen chatsessie in real time, maar een asynchrone dialoog die zich over de loop van een paar dagen afspeelde in het voor iedereen beschrijfbare spreadsheet dat via het iframe bij nietsvermoedende gebruikers was terechtgekomen. Ik verwijderde daarop het document uit mijn Google Docs, maar het bleef bestaan, ook al verdween het na een tijd uit de lijst bij de andere gebruikers. Ik heb inmiddels zelf de controle verloren over mijn koekoeksei, dat nu als een weeskind in cyberspace rondzwerft. Tot er, misschien, een lazy garbage collection algoritme bij Google in actie zal komen dat het document ook echt zal verwijderen.

Auvibeltaks symptomatisch voor ontbreken toekomstvisie

Luc Van Braekel — Thu, 14 Jan 2010 01:03:49 PST

[Wie een blanco CD-ROM of DVD koopt, betaalt al enkele jaren een Auvibel-taks: een vergoeding voor de "thuiskopie", bestemd voor de artiesten. Vanaf 1 februari wordt deze taks uitgebreid naar onder meer USB-sticks. Uit protest hiertegen schreef ik samen met 6 andere ondernemers mee aan een opiniestuk dat vandaag in De Tijd verscheen.]

Het debat over de uitbreiding van de Auvibeltaks, de extra kopieerheffing op USB-sticks, harde schijven en geheugenkaarten, noopt ons onze bezorgdheid uit te drukken voor de toekomst. De informatie- en communicatietechnologie (ICT) is een van onze speerpuntsectoren, en heeft een grotere impact op onze leefomgeving dan sommigen in de politiek en daarbuiten lijken te denken.

Vandaag wordt enkel overleg gepleegd met groepen en sectoren die belangrijk waren in het verleden. De besluitvorming blijft daardoor gericht op het handhaven van belangen uit dat verleden, in plaats van op de uitdagingen van de toekomst. De standpunten van die belangengroepen zouden steeds afgetoetst en afgewogen moeten worden tegen de groeikansen van de informatiemaatschappij en de ondernemingen die haar vorm geven. De belangen uit het verleden moeten dringend geconfronteerd worden met de visie van de huidige gangmakers, en dat zijn niet enkel de industrieën uit het verleden.

Het internet kent geen grenzen. Hoe harder de tang wordt dichtgeknepen met oude begrippen als staten en regio's, hoe sneller die concepten zichzelf uitsluiten uit de informatiemaatschappij. Het begrip 'staat' groeide aan belang tijdens de industriële revolutie, toen de belangrijkste productiemiddelen geografisch gebonden waren. Vandaag zijn die hulpbronnen virtueel, mobiel, 'in the cloud'. En dus zullen cashflow en toegevoegde waarde daar ontstaan waar de omgeving, de infrastructuur en het juridisch-fiscaal kader dat optimaal mogelijk maken. Hoe meer regels, taksen en onzekerheid, hoe sneller de internetondernemers België verlaten.

De virtualisering brengt met zich mee dat fysieke concepten uit de oude wereld veranderen of verdwijnen. De binding tussen inhoud en drager is niet langer eenduidig, en de Auvibeltaks gaat daaraan voorbij. Omdat enkel de gevestigde industrieën bij het overleg worden betrokken, wordt hun waarheid als toekomstbeeld geëxtrapoleerd. De visie die daaruit ontstaat is niet correct. Een voorbeeld: inhoud is vandaag een veel ruimer begrip dan alleen tekst, muziek en film. Waarom kunnen groepen die nog vastzitten aan het verleden (muziekindustrie, boeken- en krantenuitgevers) wél taksen innen, maar andere groepen (weblogs, user generated content, gaming, open source software) niet? En waarom wordt er belasting geheven op content die op geheugenkaarten en harde schijven staat, maar niet voor content die als 'software as a service' als onlinedienst wordt aangeboden of 'in the cloud' draait? Waarom de een wel, de ander niet? En waar ligt het verschil?

Dat vasthangen aan het verleden reikt verder dan de Auvibeltaks. Het gaat over het kader waarin een nieuwe wereld kan worden gecreëerd door ondernemers die vooruit willen. Het gaat over rechtszekerheid voor e-commerce, beschikbare bandbreedte en kartelvorming, over taksen en regels die gemaakt worden in een niet meer bij te houden tempo. Elke barrière die de staat opwerpt, zal veel sneller leiden tot reactie, en de reactie zal veel meer impact hebben dan in de tastbare wereld: internetbedrijven verkassen naar het buitenland, nieuwe bedrijven overwegen niet eens vanuit België te starten. Servers zijn snel verplaatst, programmeurs werken van op afstand, transactiestromen worden omgeleid.

EXPERTENGROEP

Innovatie komt in de meeste gevallen niet voort uit het geleidelijk verbeteren of lineair extrapoleren van bestaande concepten en technologie, maar uit disruptieve modellen die verouderde systemen overbodig maken. De achterhoedegevechten van achterhaalde systemen hinderen innovatie. We willen het internet ruimer zien dan enkel als gemakkelijk distributiemedium waar gretig wordt op gesprongen, maar waarvoor de overheid botte wetten moet maken om inkomsten te compenseren voor oude distributiemodellen.

Laten we het internet omarmen en de consequenties van een peer-to-peerwereld aanvaarden. Daarom vragen we een duidelijke en klare langetermijnvisie die niet beperkt blijft tot de belangen van organisaties en industrieën uit het verleden, maar die maximaal gebruikmaakt van de kansen die internet biedt. Wij vragen met aandrang dat daarbij een expertgroep van ondernemers betrokken wordt, met ervaren mensen die kunnen helpen om deze visie vorm te geven. Meng 'old school' met 'new school'!

Zorg voor een duidelijke, eenvoudige en stabiele structuur wat betreft wetgeving, fiscale reglementering en ondernemingskader. Laat ons weten waar we aan toe zijn, nu en in de toekomst. En laat ons weten of we hier voor onze bedrijven überhaupt nog een toekomst mogen zien. Durf van de internetondernemers engagement te vragen op langere termijn, en geef in ruil zekerheid voor een stabiel kader op lange termijn.

Onze kritiek is constructief bedoeld, maar daarom niet minder getuigend van bezorgdheid. We hebben Belgische bedrijven aan de top van de informatiemaatschappij, ontsproten in België, gehuisvest in België, groeiend in België. We stellen de vraag aan ieder van jullie: van belangenorganisatie tot politicus. Willen we samen groeien?

Lorenz Bogaert, co-founder & CEO, Netlog
Dries Buytaert, founder & projectleader van Drupal, co-founder and CTO van Acquia, co-founder van Mollom
Pieter Casneuf, gedelegeerd bestuurder, ADAM Software, adamsoftware.net
Jo Caudron, founding partner, Dear Media
Erik Evrard, CEO, Evrard Consulting
Gery Pollet, founder & entrepreneur, ZapFi
Luc Van Braekel, consultant, ondernemer, blogger, Intersight, LVB.net