LVB.net

Laat het schip maar kapseizen

LVB — Mon, 06 Feb 2012 11:19:48 +0000

Dit land moet echt zijn huiswerk maken of we krijgen Griekse toestanden. Ik zetel als eerste schepen in Sint-Truiden en zie hoe dronken of slecht werkende ambtenaren beschermd worden door politici. Het is ontzettend zwaar om daar iets aan te veranderen. Het is in heel België wellicht zo, ook bij provincies en gewesten. Daarom denk ik: laat het schip maar kapseizen. Misschien zien ze dan pas dat het anders moet. (...)

Het is ook goed dat de socialisten nu zelf moeten besparen. Misschien zullen ze eindelijk beseffen dat het geld niet uit de hemel valt. Want dat schijnen velen nog altijd te denken. Zelfs ministers hebben er soms geen benul van hoe de economie functioneert. Je moet geen heksenjacht op de rijke mensen voeren want dan neem je het geld weg, ook van mensen aan wie je het wil uitdelen, bijvoorbeeld in de vorm van een basisinkomen.

We moeten ook beseffen dat mensen met een toegevoegde waarde – zoals de lezers van dit blad – meer en meer met hun voeten zullen stemmen. Ze zullen kiezen waar ze gaan wonen en werken, en zo zullen regeringen mekaars concurrenten worden om na de bedrijven nu ook de beste burgers aan te trekken. In die zin is de retoriek van ‘bedrijven verankeren’ totaal achterhaald. Daar zullen ze niet aan vasthouden. (...) [Naar Zwitserland verhuizen] is nog niet voor meteen, maar mocht het hier nog slechter worden, zal ik niet twijfelen.

Roland Duchâtelet, geïnterviewd door Katrien Steyaert in K.U.Leuven Campuskrant, 1 februari 2012

Niet Maggie De Block, maar de kwaliteitsjournalistiek is de grote verliezer

LVB — Sun, 05 Feb 2012 20:02:18 +0000

Een gastcolumn van Evert van Wijk.

Nieuwsgierig geworden door de mediahype rond staatssecretaris Maggie De Block heb ik net wat interviews met haar gelezen, bekeken en beluisterd en ik kom tot een schokkende vaststelling. Niet haar mediaoptreden is hallucinant, zoals de Humo het beschreef, maar de manier waarop de media haar hebben aangepakt.

De toon was begin december al zo’n beetje gezet in de Grote Peter van de Veire show. An van Elsen, de ex-miss België noemde de staatssecretaris in dit populair radioprogramma "een teletubbie maal 6". En de grote Peter van de Veire himself deed er met zijn ‘fijnzinnige humor’ nog een schepje bovenop door haar "een kerstkalkoen" te noemen die "moest worden volgestopt".

Nu geef ik graag mijn mening voor een betere prijs, maar als je je zo populair wilt maken bij je luisteraars dan zegt dan mijns inziens heel wat over het intellectuele niveau en het gevoel voor fijne smaak van deze twee lieden.

Intussen was de toon wel gezet. Maar gelukkig liet de kranige Maggie het niet aan haar gemoed komen. Zo lang men inhoudelijk geen kritiek had, liep dit soort onderbroekenlol van haar af als water van een eend.

De verborgen agenda’s werden echter nog niet opgeborgen. Met als bijna hilarisch hoogtepunt een interview in de ‘kwaliteitskrant’ De Morgen. Zelden heb ik een interview gelezen waar de vooringenomenheid van de journalist zo van afspatte. En alsof dat nog niet genoeg was, schreef deze dame op dezelfde pagina ook nog een persoonlijk commentaar waarin de staatssecretaris geen domheid, maar wel onwetendheid werd verweten. Ze had immers tijdens het interview een paar keer wat facts and figures van een papiertje opgelepeld, had het woord stadsbendes met gangbangs verhaspeld en ze had (bewust ironisch) opgemerkt als zou ze de voormalig Fedasil-directeur Bob Pleysier niet kennen, terwijl uit een eerder interview was gebleken dat ze wel degelijk wist wie hij was.

Maar de journalist van dienst wilde koste wat het kost bloed aan de paal. Zij vond de twee versprekingen: 31.000 EUR had 31 miljoen moeten zijn (iets wat voor ieder weldenkend mens meteen zonneklaar is als zijnde een verspreking) en dat niet 15% maar 10% van de mensen die hier naartoe komen asiel aanvragen, twee onvergeeflijke vergissingen van de kersverse staatssecretaris.

Kort daarop volgde een interview in Humo. Eigenlijk kwam dit blad niet verder dan haar die versprekingen nog eens in te wrijven. Ik wed echter dat ieder weldenkend mens die dit interview naleest, alleen maar kan concluderen dat ondanks de vooringenomen vraagstelling de staatstsecretaris met haar antwoorden nagenoeg een foutloos parcours liep.

En toen, toen werd het plots koud buiten. En, ook gij Brutus…, notabene uit eigen rangen kreeg de staatstsecretaris van ene Peter De Roo een mes in haar rug geplant. Achter haar om, had deze loyale medewerker een open brief naar De Standaard geschreven waarin hij het beleid van zijn eigen staatssecretaris op de korrel nam. Een soort publieke motie van wantrouwen. Meteen begon iedereen weer te roepen: “zie je wel dat ze het niet kan. Hoe kon haar partij iemand verantwoordelijk stellen voor asielbeleid die daar nooit kaas van gegeten heeft?”

Wat een onzin toch. Alsof alleen een boer minister van Landbouw kan worden, of alleen een chemicus een chemische fabriek kan managen?

Maar de plotselinge winterkou had wel als gevolg dat, al was het heel even, de neuzen in dezelfde richting wezen. Nog dezelfde nacht waren er voldoende bedden en hoefde in de hoofdstad geen enkele asielzoeker of dakloze buiten te slapen.

Wat echter een wrange smaak achterlaat, zijn de pogingen vanuit de media, de politiek en zelfs uit eigen gelederen, om deze staatssecretaris al bij voorbaat af te branden. Maar ondanks deze pogingen tot karaktermoord, ben ik ervan overtuigd dat vooral de Humo en De Morgen de grote verliezers zijn. Ik zou bijna zeggen: wie gelooft deze media nog...?

Evert van Wijk

Evert van Wijk is communicatieadviseur en mediatrainer bij MediaTraining.BE

De braindrain van De Leeuw

LVB — Sun, 05 Feb 2012 12:20:49 +0000

Sinds mijn jeugd weet ik: de macht komt niet alleen van de politiek, ze komt ook van de economische en financiële baronnen. Kijk eens waar onze beste mensen naartoe gaan. Ze gaan voor gewin in het buitenland, zelfs in Wall Street aan de slag. De braindrain in dit land is ongekend. En hoor je daar iemand over? (...)

De rechterzijde volhardt in de boosheid. Blijft zeggen dat de groei moet komen van flexibilisering, deregularisering. Ik spreek de Franse socialist Hollande graag na: de financiële wereld blijft een vijand. Het casinokapitalisme tiert nog welig. En de arbeidsmarkt is wankel. Het is niet met interims dat men vertrouwen geeft aan de mensen. Maazr liefst 24 procent van onze tewerkstelling is deeltijds. Meer inkomensstabiliteit en zekerheid bieden is een sociale verwachting en een economische imperatief. (...)

Hoorde je [Bart] De Wever ook zeggen dat dit land gegijzeld wordt door het FGTB en de PS? Hij doet niet anders dan vijandbeelden ophangen. Ik huiver voor dit pseudoculturele gespin. (...)

ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw, geïnterviewd door Hugo Camps in De Morgen, 4 februari 2012

Kritiek op de VS, een teken van maturiteit?

LVB — Sat, 04 Feb 2012 16:20:13 +0000

(...) 'Al sinds mijn twaalfde vloek ik op de inefficiënte manier waarop België georganiseerd is. Maar de voorbije maanden zag ik hoe er in een van de rijkste regio's van de Verenigde Staten, Silicon Valley, een enorme kloof gaapt tussen arm en rijk. Bijna altijd zaten er daklozen op de bus. Het is er werkelijk ieder voor zich.' Voor een 24-jarige geeft de Limburgse informaticus Wim Leers blijk van veel maturiteit. Na 16 weken stage op het hoofdkwartier van Facebook in Palo Alto (Californië) - van 26 september tot 16 december vorig jaar - had de Hasselaar zijn buik vol van de Verenigde Staten. (...)

Wim Leers, geïnterviewd door Nico Schoofs in De Tijd, 3 februari 2012

(...) Daarnaast is de sociale ongelijkheid in de V.S. toch echt wel enorm. Van het veertigtal keer dat ik op de (niet-Facebook) bus gezeten heb, zat er op vijf keer na minstens één dakloze op. Meestal 2 à 4. Minstens 1 daarvan was meestal aan het roepen over het einde van de wereld, of aan het scanderen dat de duivel je zou komen bezitten. En dit was dan nog het rijkste deel van heel de V.S.!

In alles wat je ziet en doet, ervaar je als Europeaan ook een “ieder voor zich” gevoel. Het is moeilijk onder woorden te brengen, maar dat is toch de beste benadering. In Europa heb je vrijwel altijd toch minstens een bepaalde graad van socialisme, waardoor er toch een minimaal vangnet bestaat, moest er iets mislopen. Dat heb je daar niet of amper. (“Socialism” wordt er ook gelijkgesteld met “communism”, en als je de huidige presidentsverkiezingen in Amerika een beetje volgt, dan weet je dat dat nog steeds het allergrootste taboe is.) (...) Vóór m’n stage vond ik België maar niks. Zo traag, inefficiënt, vrijwel geen ondernemerschap. Maar voor veel mensen in Amerika is het een noodzaak, om te overleven. (...)

Wim Leers, geïnterviewd door Kenny Vermeulen op Creativeskills.be, 31 januari 2012

Prins Laurent, de Druzenleider en 9/11

LVB — Fri, 03 Feb 2012 15:23:54 +0000

Midden februari 2001 is Laurent als voorzitter van het KINT zelfs op bezoek in Jordanië en in Libanon. De aanvoer van zoet water is een probleem in die landen. Voor de camera’s van de pers steekt de prins een vinger in de Dode Zee en likt eraan om na te gaan hoe zout het water er wel is.

In het allergrootste geheim heeft de prins er ook een vertrouwelijk gesprek met Walid Joumblatt. We krijgen de informatie voor het eerst van een lid uit de entourage van de prins. Walid Joumblatt (ook: Jumblatt) werd geboren in Moukthara op 7 augustus 1949. Hij is een Libanees politicus. Na de moord op zijn vader, de Druzische Progressieve Socialistische Partijleider Kamal Jumblatt, werd hij zowel de nieuwe voorzitter van de PSP als vorst van de Druzen in het Choufgebergte (Moukthara). Joumblatt was aanvoerder tijdens de Libanese Oorlog (1975-1989). In 1982 en 1983 wist de leider, gesteund door de Sovjet-Unie, het offensief van de christelijke Falangemilities in de Choufgebergte, het woongebied van veel Druzen, te weerstaan en hen met geweld te verdrijven.

Tijdens de bezetting van Libanon door Syrië voerde Jumblatt samen met sommige christelijke partijen felle oppositie tegen de bezetting. Jumblatt is vandaag parlementslid in Beiroet.

Volgens het Franse tijdschrift L’Express heeft Joumblatt liters bloed aan zijn handen. ‘Ja, ik heb veel bloed doen vloeien,’ bevestigt hij aan de journalist. Hij geeft ook toe dat hij wapens kreeg van de Sovjet-Unie en dat hij zich toen aan de zijde van Yasser Arafat situeerde.

Volgens onze bron was het paleis om begrijpelijke redenen volledig gekant tegen de ontmoeting van Laurent met Joumblatt. ‘Laken heeft geen toestemming gegeven.’ Toch is de ontmoeting doorgegaan. Laurent heeft zich van dat veto niets aangetrokken en heeft een tête-à-tête gehad met de man op zijn ‘kasteel’ van Moukthara, ten zuid-oosten van Beiroet. ‘Gelukkig voor Laurent en het Paleis is dat nieuws toen niet uitgelekt,’ aldus onze bron.

Enkele maanden later staat alles in het teken van de verschrikkelijke aanslagen van elf september. Laurent zit op dat ogenblik in de Verenigde Staten. Hij neemt er deel aan de missie in de Verenigde Staten van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest rond het thema ‘Brussel, Hoofdstad van de nieuwe Technologie’. De delegatie is op dat ogenblik in Boston voor een bezoek aan de Harvard-universiteit. De rest van het programma wordt uiteraard geschrapt. De prins wil onmiddellijk naar België. Dat lukt niet onmiddellijk. Alle vliegverkeer is stilgelegd.

Laurent heeft weinig begrip voor de maatregel en maakt zich hier behoorlijk druk over. Slechts drie dagen later kunnen de prins en François-Xavier de Donnéa naar Parijs vertrekken met een Frans militair vliegtuig.

Een week na de aanslagen geeft de Prins een interview in Het Laatste Nieuws. Volgens hem zijn de aanslagen een rechtstreeks gevolg van het conflict in het Midden-Oosten. ‘Mijn wens is dat alle regeringen van de hele wereld gaan samenwerken om de problematiek van de Arabische landen en Israël op te lossen. En daarmee doel ik in geen geval op een oorlog. Dat is géén oplossing.’

Thierry Debels in "Prins Laurent - rebel met een reden", Uitg. Houtekiet, ISBN 9789089242020

Prins Laurent en Libië

LVB — Mon, 30 Jan 2012 17:15:22 +0000

Het is de krant La Libre Belgique die in 2011 met het nieuws uitpakt dat Laurent een ontmoeting heeft gehad met Libische diplomaten die tegen de leider Moe’ammar al-Khaddafi zijn. De krant steunt overigens het koningshuis en in het bijzonder de koning. Een aanval op Laurent betekent impliciet een versterking van de positie van Albert II en kroonprins Filip.

In een hotel in Brussel heeft prins Laurent op eigen houtje een ontmoeting georganiseerd tussen de nummer twee van de Libische ambassade en de Libische ambassadeur bij de Verenigde Naties. Beiden zijn volgens de krant recent tegenstanders geworden van de Libische leider Moe’ammar al-Khaddafi.

Eerst lijkt het erop dat de prins hen politiek wou steunen. Uiteindelijk blijkt dat het in de eerste plaats om een geldkwestie gaat. Laurent liet via GSDT enkele honderden hectaren bomen planten in Libië op een helling om de verwoestijning tegen te gaan. Dat project verliep in overleg met een zoon van Khaddafi. Maar Laurent werd volgens La Libre niet betaald en wil nog vergoed worden voor dat project.

Daarom sprak hij af met de diplomaten, hoewel die ondertussen dissident zijn. ‘Laurent zou dus op een machtswissel in Libië mikken, en hopen dat zijn kosten alsnog vergoed zouden worden door met een anti-Khaddafi-diplomaat de banden aan te halen,’ besluit de pers.

Volgens de pers nam Laurent zelf het initiatief voor de ontmoeting. Burggraaf Etienne Davignon ontkent dat. Hij beweert dat Libiërs van de ambassade in Brussel zelf contact gezocht hebben met Laurent. Laurent is vervolgens samen met de diplomaten naar de ontslagnemende minister van Ontwikkelingssamenwerking Olivier Chastel (MR) gegaan. Vrijmetselaar Chastel en prins Laurent zijn goede vrienden. Laurent en de minister hebben samen met de diplomaten over de toestand in Libië gepraat. Chastel bracht nadien minister van Buitenlandse Zaken Steven Vanackere (CD&V) op de hoogte van de ontmoeting.

Zeker is dat Belgische diplomaten ontstemd zijn en zeer boos reageren. In La Libre Belgique verklaren ze in koor: ‘Het is ongehoord. Hij (Laurent) weet niet wat hij doet.’ (...)

Over het Libische project blijft vandaag een waas van geheimzinnigheid hangen. Waarom zouden de Libiërs van de ambassade zelf contact zoeken met Laurent als ze hem nog geld zouden moeten betalen? Volgens Benoît Delaite van Tr@me hebben de Libiërs wel degelijk betaald. Volgens hem is het project in juni 2010 gewoon gestopt toen de verantwoordelijke Libische minister werd vervangen.

Delaite beweert dat het project plaatsvond in het Noordoosten van Libië, in de streek van Benghazi. ‘Er zijn wel degelijk bomen geplant,’ bevestigt Delaite. ‘Ik ben er verschillende keren met Laurent geweest. Ik benadruk dat Laurent vrijwillig meegewerkt heeft.’ Volgens Delaite ging het niet om een groene gordel zoals in Mauretanië. ‘Het project betrof het tegengaan van de degradatie van de velden, zodat de boeren er kunnen blijven werken.’

Als de informatie van Delaite klopt en Laurent wel betaald werd voor het bomenproject in Libië, dan rijst de vraag wat het werkelijke onderwerp van het gesprek was tussen de prins en de Libiërs. Volgens onze informatie ging de babbel over een investering van de prins in een nieuw te bouwen olieraffinaderij. Deze raffinaderij zou milieuvriendelijk zijn en zeer weinig CO2 uitstoten. Laurent werd verleid met de bewering dat het om een milieuvriendelijke olieraffinaderij ging. Het project werd een complete flop en Laurent zou volgens onze informatie geld verloren hebben.

Thierry Debels in "Prins Laurent - rebel met een reden", Uitg. Houtekiet, ISBN 9789089242020

Fientje in Wyoming

LVB — Sat, 28 Jan 2012 14:04:43 +0000

Voor ik wegga, vragen ze me waar ík sta. Ook ik ben kort en duidelijk. Hier: Democraat. Thuis in België: van alletwee een beetje. Dat moet ik uitleggen, want de Republikeinen hier zijn zo reactionair dat ze het Vlaams Belang gematigd doen lijken. Ze knikken echter begrijpend en kijken zorgelijk als ik uitleg dat je in België al 50 procent belastingen betaalt als je 35.000 euro per jaar verdient. In de VS kom je pas in de hoogste schijf van 35 procent terecht als je 390.000 dollar per jaar binnenhaalt, ook na vier jaar Obama. Het gemiddelde inkomen in Shell is 44.000 dollar per jaar. Ik zie ze rekenen en spreekwoordelijk God danken voor Amerika.

Voormalig Federaal en Vlaams minister van Economie Fientje Moerman over haar verblijf in Shell (Wyoming, USA) waar ze met een groepje Democraten naar de tv-uitzending van Obama's State of the Union keek, in De Morgen, 28 januari 2012.

SOS Vakbondsgeweld

LVB — Fri, 27 Jan 2012 11:08:27 +0000

De Belgische vakbonden organiseren een algemene staking op maandag de 30 januari 2012.

Het gaat hier om een politieke staking die de maatregelen die door het parlement werden goedgekeurd, te vervangen door maatregelen die door de vakbonden bepleit worden. De wettelijkheid van deze actie is dan ook twijfelachtig.

Bovendien heeft zich de voorbije jaren de gewoonte ontwikkeld om te aanvaarden dat allerlei feiten en inbreuken op het strafrecht worden gepleegd: vernielingen, stakingspiketten die werkwilligen de weg versperren, opzettelijke slagen en verwondingen enz.

Geen enkele Belgische of internationale wettekst rechtvaardigt de wettigheid van deze schendingen van de burgerlijke vrijheden. Geconfronteerd met vakbonden die zo machtig zijn dat ze geen rekenschap moeten aan de overheid, voelen de slachtoffers van deze feitelijkheden zich hulpeloos. Wij richten ons tot die slachtoffers van het vakbondsgeweld.

"SOS Vakbondsgeweld" verbindt er zich toe om logistieke en juridische steun te verlenen aan iedereen die het slachtoffer werd van vakbondsgeweld op 30 januari 2012 en die daartoe een verzoek indient.

Vanaf nu:

- nodigen wij de overheid en de ordediensten uit om de fundamentele burgerlijke vrijheden te handhaven, zelfs bij versperringen door stakerspiketten;

- nodigen wij de slachtoffers van vakbondsgeweld uit om bewijsmateriaal te verzamelen (foto's, smartphone-opnames enz.) ter ondersteuning van een strafklacht.

Aan de slachtoffers van geweld wordt gevraagd om contact op te nemen met de vereniging "SOS Vakbondsgeweld" per e-mail contact opnemen met: sosvoiesdefait@gmail.com.

"SOS Vakbondsgeweld" is een niet-partijgebonden vereniging, opgericht door advocaat Thierry Afschrift en filosoof Drieu Godefridi.

Zaait de RTBF haat?

LVB — Sat, 21 Jan 2012 13:43:52 +0000

Een gastcolumn van Evert van Wijk.

Bij de RTBF was deze week het huis te klein toen de Vlaamse onderzoekster Magda Michielsens het RTBF-programma Mise au Point beschuldigde van anti-Vlaamse haat te zaaien. “Als je een handleiding wilt hebben voor het voeren van een haatcampagne dan heb je hier een voorbeeld”, stelde de Antwerpse ex-professor Vrouwenstudies in Terzake heel onbelgisch. In dit land is men immers niet gewend de dingen zo duidelijk bij hun naam te noemen.

Haar uitspraken riepen natuurlijk om een tegenreactie om te beginnen van Vlaamse zijde. Maar in plaats van een debat aan te gaan over de (on)juistheid van haar conclusies, ging het hoofdzakelijk over de (on)juistheid van de door haar gehanteerde methodologie.

Luc Van der Kelen, politiek commentator van Het Laatste Nieuws en regelmatig studiogast in Mise au Point, noemde het onderzoek ‘schandalig, ja zelfs nattevingerwerk’. Wellicht bang dat hij in de toekomst niet meer gevraagd zou worden door de programmamakers van Mise au point verklaarde hij heel politiek correct het een 'eerbaar programma te vinden met professionele journalisten die legitieme vragen stellen.'

Ook van een andere Vlaamse ster-journalist, Joel De Ceulaer, die sinds kort bij De Standaard werkt, kwam geen inhoudelijk (tegen)argument. Hij vond het zelfs nodig om rechtstreeks op de vrouw te spelen door te tweeten dat ‘als Michielsens de belangrijkste Vlaamse academia is, we serieus in de shit zitten’.

Het VRT-programma Terzake deed gelukkig wel een poging om het debat over deze kwestie heel voorzichtig inhoudelijk aan te gaan. Men paste zelfs keurig het journalistieke basisprincipe toe van hoor en wederhoor door zowel de onderzoekster als Thomas Gaddiseux, de programmamaker van Mise au point aan het woord te laten. Niet dat de kijker er veel wijzer van werd, maar dat lag niet zozeer aan Terzake. De Vlaamse onderzoekster slaagde er nauwelijks in om haar punt overtuigend voor de bühne te brengen en de RTBF-programmamaker stamelde voortdurend in zijn beste koeterwaals dat het allemaal terug te voeren was op cultuurverschillen. Zou er dan tussen Wallonië en Vlaanderen ook al een kloof liggen als het gaat om de toepassing van de internationaal gangbare journalistieke basisbeginselen?

Het is jammer dat Vlamingen het debat over onderwerpen die zo fundamenteel zijn voor hun identiteit en eigenwaarde zomaar zonder slag of stoot uit de weg gaan. Zelfs ik als Nederbelg had na mijn komst naar België al heel snel in de gaten dat de Franstaligen op de Vlamingen en hun boerentaaltje neerkijken. Ik ervoer veelvuldig dat veel Belgen, inclusief Vlamingen, denken dat de taal van de ‘Verlichting’ superieur is aan dat batavierentaaltje uit het noorden. Dat ik daarin niet overdrijf, bewijst dat nog vorige week de RTBF-journalist Cristophe Deborsu in zijn column in De Standaard naar een studie van de universiteit van Namen verwees waaruit blijkt dat Walen het Nederlands beschouwen als een lelijke, moeilijke, achterlijke (!) taal.

Stel je voor dat De Duitsers iets soortgelijks over het Nederlands in Nederland zouden beweren dan zou dat bij wijze van spreken ogenblikkelijk leiden tot een Derde Wereldoorlog met de oosterburen. Maar in Vlaanderen is er publiekelijk geen enkele verontwaardiging en blijft het bij de opiniemakers oorverdovend stil. In plaats van inhoudelijk het debat hierover aan te gaan, kijken zij liever de andere kant uit, en dat is jammer.

Evert van Wijk

De echte crisis van Europa

LVB — Fri, 13 Jan 2012 13:34:37 +0000

[W]ist u dat het bruto nationaal product per hoofd in Europa de helft lager ligt dan in de Verenigde Staten? De helft. Zelfs het beste grote Europese land, Duitsland, heeft een output die 20% onder die van de vermaledijde Verenigde Staten ligt en een even groot percentage armen. De verdeling van die rijkdom is een ander discussiepunt, maar dat onderwerp kan je pas beslechten als je eerst behoorlijk wat produceert. Anders ben je niet rijkdom maar armoede aan het verdelen.

Als we dus groei willen creëren dan zullen we onze tweede - en stille - crisis moeten oplossen. Die gaat over Europa's gebrek aan flexibiliteit en competitiviteit. Adam Davidson legt haarfijn uit dat we na Wereldoorlog II genoten hebben van massale investeringen uit Amerika, maar dat we na de olieschok van 1973 gedurende 25 jaar lang trager gegroeid zijn dan onze Noord-Amerikaanse vrienden.

Lorin Parys in een opiniestuk in De Standaard en op zijn weblog, 13 januari 2012

Georganiseerde onmacht

LVB — Tue, 03 Jan 2012 15:01:10 +0000

Neem een bedrijf als Google. Op een bepaald moment denkt men op het hoofdkwartier in de VS: 'Als we nu eens alle straten van België filmen en op het internet zetten?'. Een paar maanden later doén ze dat ook, hè. Stel u even voor dat een Belgisch bedrijf dat idee had gehad. Of Elio Di Rupo. Het zou nooit gelukt zijn! Tegen de tijd dat al onze regeringen, parlementen en bevoegde instanties zich daarover hebben gebogen, is Google al met drie nieuwe wereldwijde projecten aan de slag. Die georganiseerde onmacht stemt me pessimistisch.

Dat is trouwens geen typisch Belgisch fenomeen. De hele westerse wereld is in dat bedje ziek. President Obama, de machtigste man van de wereld, krijgt zijn budget niet op tijd goedgekeurd en zijn fameuze banenplan mocht hij meteen weer opbergen. Of neem de crisis in Griekenland - in feite toch een relatief klein en beheersbaar probleem voor die grote Europese Unie, maar het raakt al maanden niet opgelost.

Jannie Haek, CEO van NMBS Holding en voormalig kabinetschef van socialistische ministers, geïnterviewd door Jan Lippens in Humo, 3 januari 2012

Een zondebok voor de crisis

LVB — Mon, 26 Dec 2011 16:03:11 +0000

Engeland is dan ook een vreselijk rechts land, hoor. Ook in de media. De kranten zijn allemaal rabiaat rechts - op de Daily Mirror na, die dom links is: en The Guardian, sociaal-democratisch links, maar die is in print heel klein. (...)

[Over de financiële crisis:] Dan valt toch het scenario wel te voorzien dat iémand de schuld hiervan zal krijgen. In dat opzicht zou ik een alarmbelletje willen luiden: er gaat vast weer antisemitisme komen. Dat kan ik me heel goed voorstellen: "De Joodse bankiers hebben ons geld weggemaakt!" Als je in de reacties op de Guardian-site elke "bankier" vervangt door een "Jood", dan zie je de stereotypen zo weer allemaal bij elkaar staan: ontwortelde, cynische lui die eropuit zijn ons uit te buiten, te vernietigen.

Als mensen echt gaan ontdekken dat ze dertig, veertig jaar lang gewerkt hebben voor een pensioen dat er niet meer is, dat hun huis niet zoveel waard is als ze in volle huizenboom geloofd hebben, denk je dat ze zich dan vragen zullen stellen bij hun eigen gedrag? Nee, ik loop hier nu al bijna veertig jaar rond op aarde, en ik weet dat ze liever zullen roepen dat een ander het heeft gedaan. Iemand zal de schuld krijgen.

Joris Luyendijk, geïnterviewd over zijn "Banking Blog" door Mark Schaevers in Humo, 13 december 2011

Tea Party in de Belgische regering?

LVB — Sat, 24 Dec 2011 08:47:32 +0000

Je zou [Vincent] Van Quickenborne een republikein kunnen noemen, in de Amerikaanse zin van het woord. Wat hij ook onderstreepte bij een bezoek in 2005 van president George W. Bush aan Brussel.

"Als hij in Amerika zou wonen, dan was hij lid van de Tea Party", zegt ex-vriend Jean-Marie Dedecker, verwijzend naar de ultraconservatieve vleugel van de Republikeinse partij. (...)

"Het is gene gewone, die Van Quickenborne", zegt een lid van de regering. "Volgens mij heeft hij doelbewust aangestuurd op een conflict met de vakbonden om te scoren bij zijn eigen blauwe achterban.

Fabian Lefevere in Het Nieuwsblad, 24 december 2011

Transferunie

LVB — Sun, 18 Dec 2011 09:40:37 +0000

Toen de Belgische afgevaardigde op een recente Europese vergadering pleitte voor solidariteit met Griekenland, kreeg hij van de Duitse collega meteen de vraag of de Belgische transferunie dan zo succesvol is. Waarna de Belg er zedig het zwijgen toe deed.

Dirk De Wilde in De Tijd, 26 november 2011

De schuur is leeg

LVB — Tue, 13 Dec 2011 11:10:21 +0000

Mensen kan je het best met koeien vergelijken. Koeien laten zich twee keer per dag zonder morren aan de uier trekken. (...) En toch protesteren ze niet. Waarom? Omdat men twee keer per dag op hetzelfde tijdstip een hele ruif maïs legt. Maar probeer eens een koe te melken als je ze vergat te voederen? Dan mag je blij zijn dat je levend de stal uitgeraakt. Momenteel trachten de politici met allerlei trucs nog hooi in de stal te krijgen, maar ik heb slecht nieuws: eind 2012 is de schuur leeg. (...)

We hebben het gepresteerd om zowat in al onze basisbehoeftes - en zeker energie en voedsel - van landen als Brazilië en Rusland afhankelijk te zijn. Allemaal gemeenschappen die geen moer met ons inzitten. Ze gaan ons niet sparen, de prijzen zullen blijven stijgen. De energieprijzen zijn het voorbije jaar al met 30% gestegen, de volgende jaren zullen we over veelvouden spreken. Als we eten willen, zullen we patatten in bloembakken moeten kweken. Het wordt kiezen tussen sterven van de kou of van de honger. (...)

Het kapitalisme werkt, dat hebben we in de jaren '60 bewezen. Er waren geen BTW, geen sociale lasten en amper belastingen. Immigratieproblemen bestonden niet en iedereen ging naar de mis. Als we willen overleven moet het kapitalistisch systeem in onze grondwet gebeiteld worden. Dit houdt de installatie van een vaste munt en de bescherming van privé-eigendommen in. Als ik een frituur van 250.000 euro wil kopen, vraagt de belastingen waar dat geld vandaan komt. Ik zal één miljoen winst moeten draaien om dat persoonlijk bedrag te verantwoorden. Een Chinees die hier met een miljoen binnenwandelt, heeft dat probleem niet: niemand stelt vragen en hij kan meteen voor hetzelfde geld vier frituren kopen. Dit soort wantoestanden krijg je dus wanneer je het kapitalisme niet respecteert. (...)

De financiële crisis startte toen Obama aan de macht kwam. Dat is geen toeval: in tegenstelling tot het Kaukasisch ras hebben de evenaarsvolkeren nooit winters gekend. Het principe "de goede tijden moeten de slechte tijden overbruggen" kennen de Afrikanen niet, ze overleefden door het systematisch plunderen van de natuur en elkaar. Dat ligt genetisch vast en toen Obama verkozen werd, kreeg hij van zijn zwarte broeders één mandaat: 'Pak zoveel mogelijk van de rijken als je kan!' (...)

Plastisch chirurg Jeff Hoeyberghs, geïnterviewd door Jeroen Denaeghel in P-Magazine, 13 december 2011

Karakterschets van de nieuwe premier

LVB — Mon, 05 Dec 2011 14:13:08 +0000

‘Hij geniet van de macht’, zegt een PS-politicus. ‘Hij is dronken van macht. Daarmee ontbloot ik de kroon toch niet? (...) Di Rupo speelt voor zichzelf. Iedereen moet nauwgezet uitvoeren wat hij beslist. Daarbij gebruikt hij afwisselend zijn charme en zijn autoriteit. De manier waarop hij macht uitoefent, heeft iets dwangmatigs. Zijn carrière is een revanche op alles wat hij vroeger was. Een kind uit een bescheiden, kroostrijk gezin zonder vader. Een Italiaan in de tijd dat Italianen nog sales macaronis waren. Een homoseksueel. Een dikkerdje. Il vit dans une logique de revanche.’ (...)

Ook met het koningshuis onderhoudt Di Rupo warme contacten. ‘Een mysterie’, vindt Patrick Moriau. ‘Jean-Guy (oudhoofdredacteur van de socialistische krant Le Peuple,red.) moest speciaal de huwelijksgelofte afleggen om in Laken over de vloer te mogen komen. Die eis is nooit gesteld aan Elio.’ (...)

‘Ook al heeft hij een andere reputatie, Di Rupo is geen tueur‘, zegt Patrick Mouriau. ‘Hij houdt niet van conflicten. Zo is hij nooit naar Charleroi gekomen omdat hij bang was van de fysieke confrontatie met zijn tegenstanders. Niet toevallig is hij de enige politicus in België die zich laat omringen door lijfwachten.’ (...)

‘De echte toppers in de politiek liquideren nooit zelf hun tegenstanders’, zegt een andere PS’er met veel anciënniteit. ‘Ze laten de klus klaren. Van Cauwenberghe is uitgeschakeld door Paul Magnette. Zo hoefde Di Rupo zijn handen niet vuil te maken aan een oude medestander. Want dát vergeet men weleens: Van Cau était son pôte. Het was Di Rupo die Van Cau minister-president heeft gemaakt.’ (...)

Intimi en collega’s zijn het erover eens: Di Rupo is een achterdochtig man. Louis Michel gewaagt zelfs van ‘een ziekelijke achterdocht’ in de gesprekken met Francis Van de Woestyne: ‘Ik heb maar één persoon gekend die net zo achterdochtig was als hij en dat was Jean Gol.’ Jean-Paul Moerman formuleert het voorzichtiger: ‘Hij heeft een enorme capaciteit om onaangename dingen niet te horen, maar wél te onthouden. Dat is zeer Italiaans. Hij vergeet niets.’ ‘In die zin lijkt hij op Didier Reynders’, vindt Moriau. ‘De rekening wordt altijd bijgehouden. Maar zijn achterdocht is ook een beschermingsreflex. Elio is emotioneel kwetsbaar, al toont hij dat niet. (...)

Di Rupo heeft de ideologie vervangen door communicatie. Na de afscheidsspeech van premier Verhofstadt liet hij zich schamper uit over de spindoctors van Open VLD, ‘Slangen et des couillonards je ne sais quoi’, maar hij was zelf de eerste die een communicatiestrategie opzette. ‘Begin jaren 90 ontwikkelde Di Rupo een ware politieke marketing, in een tijd dat het nog een vies begrip was’, zei Philippe Delusinne, RTL-baas en voormalig directeur van het reclameagentschap McCann Erickson daarover in Le Vif/L’Express. Toen Di Rupo Waals minister van Onderwijs werd, nam hij meteen McCann Erickson in de arm om zijn hervorming van het onderwijs te verpakken in een gepersonaliseerde campagne. Delusinne zat toen geregeld in het bureau van Di Rupo om na te denken hoe boodschappen moesten worden verkocht aan de media. (...)

In de jaren 80 begint de man die uit een arbeidersbroek is geschud, ineens een noeud papillon te dragen. Nochtans had hij geen zwak voor vlinderdassen. ‘C’est une mise en scène’, weet Busquin. ‘Hij wilde een herkenbaar symbool om zijn persoonlijkheid in de verf te zetten tegenover al die dasdragers in de politiek.’ In België is Di Rupo’s vlinderdas een even sterk logo geworden als de swoosh van Nike. (...) Di Rupo hanteert de vlinderdas ook steeds meer als een code dat hij zijn wapenuitrusting draagt. Als hij gestrikt aan de onderhandelingstafel verschijnt, moet er ‘getrancheerd’ worden.

Pascal Verbeken in De Standaard Weekblad, 2 december 2011

De welvaartsstaat is voorbij

LVB — Sat, 26 Nov 2011 13:37:09 +0000

De welvaartsstaat is voorbij. Mensen die dat niet begrijpen, hebben geen idee van wat er aan het gebeuren is. Ze willen stoppen met werken op ons zestigste, ze willen steun van het OCMW en ook nog eens vette pensioenen: dat kan gewoon niet meer. De mensen blijven vasthangen aan dromen. Ze denken dat de structuur die dertig, veertig jaar heeft bestaan, tot in de eeuwigheid kan voortleven. (...)

Het zijn toch niet de doppers die jobs creëren, of wel? Negentig procent van de mensen houdt zich bezig met de vijf procent van de mensen die het moeilijk hebben. Zouden we ons niet beter bezighouden met de negentig procent die het niét moeilijk heeft? De overgrote meerderheid krijgt het moeilijk door de wetgeving voor die vijf procent. (...)

Je kan vandaag zelfs geen mensen meer aanwerven. Als je iemand honderd euro betaalt, dan moet je tweehonderd euro op tafel leggen. En dan zegt men dat de Chinezen en de Indiërs ons aan het opvreten zijn. Is dat zo verwonderlijk? Daar betalen ze de lonen die wij in de jaren 30 betaalden. Vandaag willen alle Belgen een hoog loon voor weinig werken. En dan moeten we hier aan de kust vaststellen dat er niemand te vinden is om op zaterdag en zondag te werken. (...)

En herverdelen achteraf heeft geen enkele zin: zo bescherm je mensen die niets willen doen en die nooit iets zullen doen. Ondertussen wordt Vlaanderen een lege doos. Noem me eens vijf grote Vlaamse bedrijven? Vroeger hadden we hier verschillende bedrijven van 15.000 of 20.000 mensen, maar die zijn allemaal verdwenen. Bekaert? Een paar honderd man werkt nog in België, maar in de rest van de wereld zijn het er een paar tienduizend. Als je in België twee of drie keer de lonen moet betalen van het buitenland, dan gaan ondernemers natuurlijk elders. (...)

Ik ben zelf veel groener dan de milieubeweging, die vol extremisten zit. In ons land wil de groene beweging niets toegeven. Neem de zilvermeeuwen, dat is een echte plaag hier aan de kust. Die vogels scheuren de vuilniszakken kapot, ze zitten op de daken van de huizen. Mocht de zilvermeeuw nu nog een heel zeldzame vogel zijn - maar er zijn er honderdduizend. En nu willen de groene ayatollahs een eiland in zee bouwen om die beesten nog méér ruimte te geven. Dat mag een miljard Belgische frank kosten. Zeer interessant is dat. Verjaag die dieren toch, schiet ze desnoods uit de lucht. Het is me allemaal gelijk, maar doe iets aan de ratten van de zee. Ze zijn een ongelofelijke merde.

Leopold Lippens, geïnterviewd door Bert Bultinck in De Standaard, 26 november 2011

De schuldencrisis kwam democratisch tot stand

LVB — Mon, 21 Nov 2011 12:07:22 +0000

Sinds de Britten na de Glorious Revolution de parlementaire democratie uitvonden, kan de overheid niet langer zomaar geld uitgeven. Jaarlijks moet ze toelating vragen voor haar budgettaire plannen aan het volk, dat ook de belastingen betaalt om die plannen te financieren. Dat betekent dat de hele Belgische staatsschuld democratisch tot stand is gekomen. Jaar na jaar heeft het parlement groen licht gegeven voor begrotingen met tekorten. Daardoor heeft het parlement jaar na jaar wat macht afgegeven aan degenen die willen investeren in Belgische staatsleningen. Die investeerders bepalen mee wat moet gebeuren. Ze stemmen met hun voeten: als ze zich terugtrekken uit de markt voor Belgische staatsobligaties, stijgt de rente. Leuk is anders, maar die ellendige situatie is helaas het gevolg van een lange reeks democratische beslissingen.

Ook de druk van Europa op België is democratisch tot stand gekomen. Iedereen was ervan overtuigd dat er meer Europese samenwerking nodig was en dat het economisch beleid in alle eurolanden uniformer moest worden: langer werken, meer concurrentie, efficiënte overheid. Het Europees Parlement is ermee akkoord gegaan. De regeringsleiders en staatshoofden van alle eurolanden eveneens. En ook van die democratische beslissing voelen we nu de gevolgen.

Bart Haeck in De Tijd, 19 november 2011

Belg was spilfiguur in Khaddafi-lobbygroep

LVB — Sun, 20 Nov 2011 14:39:11 +0000

Een zekere Dirk Borgers uit Lokeren zou tijdens de Libische crisis een drie pagina’s lange brief naar Moammar Kadhafi gestuurd hebben, met daarin een voorstel om hem te redden om zo verder bloedvergieten te voorkomen. De Belg vroeg daarvoor 10 miljoen dollar. (...)

Die 'Action Group' bestond onder andere uit Neil Livingstone, anti-terreurspecialist en Republikaans [sic] kandidaat voor het gouverneurschap in Montana, en Marty Martin, een voormalig lid van de CIA die mee instond voor de zoektocht naar bin Laden. 'Het was ons niet te doen voor het geld', aldus Dirk Borgers die nooit een antwoord kreeg van Kadhafi.

Het Nieuwsblad Online, 20 november 2011

Staatsschuld en vertrekbelasting

LVB — Mon, 14 Nov 2011 08:57:30 +0000

(...) Belgische overheidsschuld wordt wel traditioneel gemeten en uitgedrukt als een percentage van het Bruto Nationaal Product, wat we met z'n allen (dus ook inwoners en bedrijven) jaarlijks produceren in België. Macro-economen gaan immers uit van de economische verbondenheid van een overheidsschuld met haar inwoners en bedrijven, die door diezelfde overheid steeds zwaarder belast kunnen worden (klinkt bekend in België) om die overheidsschuld terug te betalen. We zien in het Griekse verhaal dat dat niet langer opgaat: de bevolking revolteert, of ... verhuist gewoon naar het buitenland. (...)

[O]p vlak van fiscaliteit moet bij een emigratie in veel landen afgerekend worden aan de grens. Dat is nog niet zo op vlak van overheidsschuld, duidelijk ook niet in Griekenland, maar ook niet in België. Dat brengt ons meteen bij de hamvraag uit het begin van mijn betoog: van wie is de overheidsschuld, of aan wie zou ze toegerekend moeten worden bij een vertrek uit België - zowel van een hele regio als van één burger? (...)

Juridisch kan de toerekening aan burgers gebeuren door een bijzondere "vertrekbelasting", hoewel het zeer de vraag is of dat in overeenstemming zou zijn met het bij verdrag gewaarborgde recht van het vrij verkeer van personen binnen de Europese Unie. (...) Ik laat mijn kids dit stukje lezen. De Belgische erfzonde kan nog aan hen voorbijgaan.

Advocaat Pieter Laleman in Netto, 12 november 2011

Pessimistisch over West-Europa

LVB — Sun, 13 Nov 2011 10:12:27 +0000

Ik heb nooit geloofd dat bankiers helden zijn, zoals ik nu niet geloof dat bankiers schurken zijn. Ze hebben fouten gemaakt, en waarom? Omdat het nooit genoeg was, niet voor de aandeelhouders, niet voor de klanten. Het is nog maar een paar jaar geleden dat er oorlog was om spaargeld met opbod van interesten. Test-Aankoop kreeg er niet genoeg van om alle fondsen tegen elkaar op te publiceren. Het moest altijd meer zijn. Ook voor de consumenten. Nou, wie naar het casino gaat, moet ook zijn verlies nemen. (...)

Ik ben zeer pessimistisch over de toekomst van West-Europa. Ik meen het oprecht als ik tegen jongeren zeg: maak dat je wegkomt. (...) Ja, ik ben zeer pessimistisch over het continent. Wie zou hier nog een fabriek willen bouwen? Wie wil nog een appartement in Spanje kopen? (...) Wat moet je op de arbeidsmarkt met Spaanse jongeren die afgestudeerd zijn in filosofie, letteren, geschiedenis? Ook werkloos, dus. Het alternatief is: naar Brazilië en India, zoals Ieren vroeger ook de oceaan achter zich lieten. (...)

Ik ben geen fan van Bart De Wever, maar hij is de enige met profiel. De Wever is een medium. Hoe wil je nu groenen en liberalen aan dezelfde tafel zetten over kernenergie? Alleen al voor het laatste minimum aan geloofwaardigheid moet je er niet eens aan willen beginnen. (...)

Door de immense versnippering heb ik mijn geloof in de democratie opgegeven. (...) Ik ben absoluut voorstander van een geleide democratie, van een zachte dictatuur dus. Misschien kan een tweepartijenstelsel uitkomst bieden. Ik ben daar voor. Ik mis het langetermijndenken in de politiek.

Patrick De Maeseneire, CEO van Adecco, geïnterviewd door Hugo Camps in De Morgen Magazine, 12 november 2011

Hypotheekschuld in België vs. Nederland

LVB — Sat, 12 Nov 2011 12:04:22 +0000

Nederland heeft een groter probleem dan België. Ik vind het tekenend dat de nieuwe directeur van de Nederlandse Centrale Bank roept dat de hypotheekschuld omlaag moet. De hypotheekschuld van alle privépersonen in Nederland is liefst 128 procent van het bruto binnenlands product. In België is dat volgens mij maximaal 50 tot 60 procent. Iedereen zegt wel dat de staatsschuld in België groter is, maar de Nederlandse gezinnen zitten veel dieper in de schulden.

Er dreigen drama's. In Nederland kon je heel makkelijk schulden aangaan. Dat is ook de reden waarom de huizen er zo duur zijn. Nederlanders betalen enkel de rente van hun hypotheek af en die recupereren ze fiscaal. Aflossen doen ze niet. Ze rekenen erop dat ze na twintig of dertig jaar hun huis met meerwaarde kunnen verkopen. Maar dat plaatje is aan het keren. Sinds de kredietcrisis stijgen de huizenprijzen niet meer.

Duco Sickinghe, CEO van Telenet, geïnterviewd door Sebastien Rousseau en Dieter Snoeck in De Tijd, 12 november 2011

Kotszakje

LVB — Tue, 25 Oct 2011 11:10:55 +0000

Ik kan geen editoriaal van "Ulk" Van der Kelen meer lezen zonder een kotszakje binnen handbereik. Mijn maag krijgt dat niet uitgelezen. Je moet je eens voorstellen dat ze in de Franstalige pers zo zouden schrijven over de Franstalige politici: zo'n journalist werd met pek en veren buitengedragen! (...)

De klassieke partijen haalden dertig jaar geleden samen 80%; nu is dat nog geen 45%. De geschiedenis heeft haar richting, en die richting verander je niet zomaar. (...)

Bart De Wever, geïnterviewd door Eric Goens in Humo, 25 oktober 2011

Arme Stijn (parodie op Arme Joe)

LVB — Sun, 23 Oct 2011 13:11:08 +0000

De opiniemakers dwaalden voorbij
de domste van allen was hij
een blunder kostte hem allicht zijn baan
net toen hij al de rest ging verslaan

Arme Stijn, arme Stijn,
geen geduld voor jou, arme Stijn!

De lezers smeekten hem toen
nooit meer aan die onnozelheid te doen
hij liet het uit schaamte voor hen
maar toch kroop hij alweer in de pen

Arme Stijn, arme Stijn,
geen begrip voor jou, arme Stijn.

Zoals iedereen had verwacht
zat hij op 'n keer bij de Knack
maar iedereen wist dat de malloot
zich soms gedraagt als een idioot

Arme Stijn, arme Stijn,
geen gelul van jou, arme Stijn!

"Hans Worst" in een lezersreactie onder een opiniestuk van Stijn Meuris in Knack, 22 oktober 2011

Mieke Vogels: EU en Di Rupo I zijn rechts

LVB — Sun, 23 Oct 2011 10:55:57 +0000

De Zondag: Vreest u de gevolgen van de zware besparingen die de rechts-conservatieve regering-Di Rupo zal doorvoeren?

Mieke Vogels: Ik vrees die heel erg. Het maakt me vooral ongerust dat de politici de zaken niet meer in handen hebben. Ze mogen nog belastingen verzamelen, maar beslissen niet meer wat ermee gebeurt. De democratie staat echt onder zware druk. De schimmige ratingbureaus, de banken en het rechtse Europa bepalen wat er met ons belastingseld gebeurt. Ik maak me daar echt grote zorgen over.

Mieke Vogels, geïnterviewd door Paul Cobbaert in De Zondag, 23 oktober 2011